In december 2022 begon ik met monoprinten met een gelplaat. Dat vond ik zo leuk dat ik het bijna dagelijks deed. Het resulteerde in een grote serie, die ik Oculus heb genoemd, dat is Latijn voor oog. De eerste monoprint leek sterk op een oog, vandaar de naam, maar al snel ontwikkelde het zich tot een verkenning van vorm en kleur.

In juli 2023 bereikte ik de honderd; honderd ogen. Het was een goed moment om te reflecteren en na te denken over een nieuw project. Maar ik was nog niet klaar. Uiteindelijk maakte ik er nog zo’n twintig, voordat ik aan iets nieuws begon.

Ik ben er nog steeds erg blij mee. Voor mij vertellen ze het verhaal van mijn ziekte (Long Covid) en van mijn herstel. Van jarenlang leven in isolatie, van verlangen om los te breken en de wereld weer te zien en vooral: naar léven. Na verloop van tijd veranderen de Oculi. De ogen gaan steeds meer zien. De collagefragmenten in de pupillen ontstaan; de wereld wordt zichtbaar, gedetailleerder, levendiger. Zonder het te beseffen, liet ik mijn herstel zien in mijn kunst. Is dat niet prachtig?

De serie markeert ook het begin van mijn hernieuwde kunstenaarschap en de start van mijn bedrijf. Sinds begin dit jaar is het officiëel: ik ben zzp-er!

Meer werk zien? Bekijk mijn portfolio op yontz.art